هرچند از نظر اندازه و تعداد و کیفیت قابل مقایسه نیست اما جنجالهای حاشیه ای مسابقه و جشن وبلاگ نویسی پرشین بلاگ من رو یاد مسابقه مالزی نویسی خودمون که در سال گذشته در ایران مالزی برگزار شد انداخت. پرشین بلاگ یک مجموعه خصوصی است که در شرایط دیوانه کننده و پر ریسک ایران نوآورانه به تولید محصولات اینترنتی برای فارسی زبانان زده است. اینقدری که من متوجه شدم پرشین بلاگ و سایتهای وابسته سود دهی چندانی هم ندارند. اما این واقعا بی انصافی هستش که با یک مجموعه ای که این همه خدمت کرده است این جوری که بازتابش در بالاترین قابل مشاهده است برخورد بشود.

شرکت خصوصی فقط باید یک هدف داشته باشد: کسب سود

توجه کنید من گفتم هدف نگفتم مسوولیت ، شرکت خصوصی مسوولیتهای مختلفی هم دارد که مهمترینش رسوندن سود به سهامداران است. و در کنار آن مسولیتهای اجتماعی، مسوولیت در مقابل کارکنان و مسوولیت در مقابل مشتریان از مهمترین مسوولیتها هستند.

پرشین بلاگ در طول سالهای فعالیت نو آوری کرده است. نقش زیادی بر توسعه فرهنگ اینترنتی ایرانیان و فارسی زبانان داشته است و با چالشهای گوناگون سیاسی و اقتصادی هم مواجه بوده است. تقریباً همه سایتهای مهم دنیا اقتصادی و خصوصی هستند. همه رسانه های دنیا هم پشتوانه و وابستگی اقتصادی دارند. سی ان ان. بی بی سی. یاهو و گوگل هیچکدوم خیریه نیستند. با این وجود پرشین بلاگ رو بی رحمانه نقد می کنند که چرا دنبال اهداف تبلیغاتی است. واقعاً منتقدین نمی فهمند اگر این سایت پولساز نباشد خیلی زود از بین می رود؟

این انتقادات رو من ناشی از یک جور چپگرایی مریض می دونم این همون گرایش گداپروری است که در سیاست کشور ما هم با کاندیدای 50 هزار تومانی و پول نفت سر سفره نقش زیادی بازی می کند . جامعه ما تحت این نوع تفکر راه را بر خلاقیت، تولید، نو آوری و توسعه و کارآفرینی بسته است و در چنگال رانت و مافیا خفه شده است. همونی که دم از مافیا می زنه خودش خواسته یا نخواسته مافیا پروری می کنه. مافیا و رانت گدا پروری می کنند چون گدا اول فکرش گدا می شه. گدایی ذهنی خطرناک تر از گدایی مالی است. این روحیه ضد توسعه ملی و شگوفایی استعداد ها است.

دم پرشین بلاگ گرم که این همه سختی و نا مهربانی رو تحمل می کند. شاید یک ایراد بشود به پرشین بلاگ گرفت و آن هم عدم استفاده از یک مدیر روابط عمومی بهتر و مجرب تر باشد.