PSC Blog

هرچند از نظر اندازه و تعداد و کیفیت قابل مقایسه نیست اما جنجالهای حاشیه ای مسابقه و جشن وبلاگ نویسی پرشین بلاگ من رو یاد مسابقه مالزی نویسی خودمون که در سال گذشته در ایران مالزی برگزار شد انداخت. پرشین بلاگ یک مجموعه خصوصی است که در شرایط دیوانه کننده و پر ریسک ایران نوآورانه به تولید محصولات اینترنتی برای فارسی زبانان زده است. اینقدری که من متوجه شدم پرشین بلاگ و سایتهای وابسته سود دهی چندانی هم ندارند. اما این واقعا بی انصافی هستش که با یک مجموعه ای که این همه خدمت کرده است این جوری که بازتابش در بالاترین قابل مشاهده است برخورد بشود.

شرکت خصوصی فقط باید یک هدف داشته باشد: کسب سود

توجه کنید من گفتم هدف نگفتم مسوولیت ، شرکت خصوصی مسوولیتهای مختلفی هم دارد که مهمترینش رسوندن سود به سهامداران است. و در کنار آن مسولیتهای اجتماعی، مسوولیت در مقابل کارکنان و مسوولیت در مقابل مشتریان از مهمترین مسوولیتها هستند.

پرشین بلاگ در طول سالهای فعالیت نو آوری کرده است. نقش زیادی بر توسعه فرهنگ اینترنتی ایرانیان و فارسی زبانان داشته است و با چالشهای گوناگون سیاسی و اقتصادی هم مواجه بوده است. تقریباً همه سایتهای مهم دنیا اقتصادی و خصوصی هستند. همه رسانه های دنیا هم پشتوانه و وابستگی اقتصادی دارند. سی ان ان. بی بی سی. یاهو و گوگل هیچکدوم خیریه نیستند. با این وجود پرشین بلاگ رو بی رحمانه نقد می کنند که چرا دنبال اهداف تبلیغاتی است. واقعاً منتقدین نمی فهمند اگر این سایت پولساز نباشد خیلی زود از بین می رود؟

این انتقادات رو من ناشی از یک جور چپگرایی مریض می دونم این همون گرایش گداپروری است که در سیاست کشور ما هم با کاندیدای 50 هزار تومانی و پول نفت سر سفره نقش زیادی بازی می کند . جامعه ما تحت این نوع تفکر راه را بر خلاقیت، تولید، نو آوری و توسعه و کارآفرینی بسته است و در چنگال رانت و مافیا خفه شده است. همونی که دم از مافیا می زنه خودش خواسته یا نخواسته مافیا پروری می کنه. مافیا و رانت گدا پروری می کنند چون گدا اول فکرش گدا می شه. گدایی ذهنی خطرناک تر از گدایی مالی است. این روحیه ضد توسعه ملی و شگوفایی استعداد ها است.

دم پرشین بلاگ گرم که این همه سختی و نا مهربانی رو تحمل می کند. شاید یک ایراد بشود به پرشین بلاگ گرفت و آن هم عدم استفاده از یک مدیر روابط عمومی بهتر و مجرب تر باشد.  2

سه دانشجوی دختر یک دانشگاه در آذربایجان شرقی که مورد تعرض کارکنان این دانشگاه قرار گرفته‌اند، از ترس بی‌آبرویی و اخراج، حاضر به شکایت از عاملان این حادثه ناگوار نیستند.
به گزارش خبرنگار دسترنج، در ادامه سلسله حوادث تلخ دانشگاه‌ها در زمان دولت نهم و دوران تصدی زاهدی بر وزارتخانه علوم، تحقیقات و فناوری، سه دانشجوی دختر از شروع سال جدید تحصیلی در مهرماه 86 در سه مرحله و به طور جداگانه مورد تعرض سه تن از کارکنان دانشگاه قرار گرفته‌اند که به دلیل تهدید مسوولان حراست دانشگاه، حاضر به شکایت از مسببان ابن حادثه نیستند.
بر اساس شنیده‌ها، از مهر سال 86 تاکنون یک فرد مسوول در حراست دانشگاه، یک استاد و مسوول آزمایشگاه و یک راننده سرویس دانشگاهي در تبريز، سه دانشجوی دختر را مورد تجاوز قرار داده‌اند. در ابتدای سال 87 دانشجویان در اعتراض به این اتفاقات ناگوار و بی‌تفاوتی مسوولان ذی‌ربط در برخورد با عاملان آنها، چندین تحصن اعتراض‌آمیز برگزار کردند و خواستار برکناری معاونت دانشجویی و رییس حراست این دانشگاه شدند.
بر اساس این گزارش، از مسببان این حوادث تنها راننده سرویس دانشگاه که از حمایتی برخوردار نبود، از کار خود اخراج شد اما با دو متعرض دیگر تاکنون برخوردی صورت نگرفته و آنها همچنان بر سر کار خود حاضر می‌شوند.

گفتنی است مسولان حراست این دانشگاه، دانشجويان مورد تعرض قرار گرفته را تهدید کرده‌اند که در صورت شکایت از عاملان این حوادث یا انتشار اخبار مربوط به آن، آنها را به دلایلی چون داشتن رابطه دوستانه با دانشجویان پسر از دانشگاه اخراج خواهند کرد.
بنا بر این گزارش، تلاش خبرنگار دسترنج برای اطلاع بیشتر از کم و کیف این واقعه ناگوار به علت حاکم بودن فضای رعب و وحشت بر دانشجویان این دانشگاه نتیجه‌ای در بر نداشت.
طبق رویه قضایی مرسوم و آیین|‌نامه‌های انضباطی، اگر حراست دانشگاه از رسیدگی به این تجاوز سرباز زند، مسولان حراست وزارت علوم مسوول مستقیم رسیدگی به این پرونده هستند. در صورت خودداری وزارت علوم از اجرای وظایف قانونی، مسولان قضایی استان و شهرستان و در نهایت مسوولان قوه قضاییه مرجع پیگیری این جرم مشهود هستند. صرف اطلاع دادگستری از جرمی اینگونه از طریق رسانه‌ها یا شیوع خبر به اشکالی دیگر، کفایت می‌کند تا دادستان علیه مجرمان وارد عمل شده و به پرونده رسیدگی کند. متاسفانه با وجود پخش خبر این واقعه دردناک، تاکنون هیچ مقام قضایی به نفع دفاع از حقوق دانشجویان آسیب‌دیده وارد عمل نشده است.
این وقایع تلخ در حالی رخ می‌دهد که در زمان حاکمیت دولت نهم، دانشگاه محل بروز موارد متعددی از برخورد نامناسب و تعرض به دانشجویان دختر از سوی مسولان حراست بوده است که با توجه به محدودیت‌های ایجادشده در امر اطلاع‌رسانی و کوتاهی مسوولان ذی‌ربط در رسیدگی به این موارد متجاوزان و حرمت‌شکنان از عواقب قانونی اعمال خود معاف و تجاوزشدگان حتی از ابتدایی‌ترین حقوق قانونی خود نظیر شکایت از عاملان حوادث محروم مانده‌اند.
از جمله این موارد، تجاوز یکی از ماموران حراست دانشگاه کرمانشاه به یک دختر دانشجو در سال 85 بود که در نهایت با اخراج دختر دانشجو و برکناری مامور حراست فیصله یافت. انتخابات انجمن اسلامی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی در همان سال شاهد برخوردهای زننده و نامناسب نیروهای حراست با دانشجویان دختر بود. در برگزاری  این انتخابات که با ممانعت نیروهای حراست روبرو شد، تفتیش واحد به واحد  سرویس‌هاي بهداشتی دخترانه برای به دست آوردن صنوق رای‌گیری توسط ماموران حراست و نثار الفاظ رکیک و اهانت‌های ناموسی به دانشجویان دختر و حتی ضرب و شتم آنها صحنه‌های تلخی را رقم زد که هیچ‌گاه از حافظه تاریخی دانشگاهیان پاک نخواهد شد.
با بروز این حوادث ناگوار برای دانشجویان دختر به‌ویژه ضایعه تجاوز به عنف از سوی مسوولان مختلف دانشگاه، به نظر می‌رسد پدیده هتک حرمت زنان در کوی و برزن توسط اشرار و دزدان نوامیس به دانشگاه نبز راه یافته است. با انتشار این اخبار دانشگاه که تا پیش از این حریمی امن برای زنان و دختران شناخته می‌شد، به واسطه عملکرد مسولانش و نه دانشجویان پسر، اعتبار امنیتیش خدشه‌دار شده است.
در زمان ریاست‌جمهوری سید محمد خاتمی، جریان‌های حامی دولت نهم نسبت به وضعیت روابط دختر و پسر در دانشگاه حساسیت ویژه‌ای به خرج می‌دادند و با انتقاد از شرایط آن روز دانشگاه، دولت اصلاحات و وزارت علوم را به سهل‌انگاری درباره اصول شرعی و روابط زن و مرد در دانشگاه متهم می‌کردند. برگزاری یک میتینگ یا همایش دانشجویی کافی بود تا مدعیان دین و قرآن وا اسفا سر بدهند و با مستمسک قرار دادن یک عکس از چند تار موی بیرون مانده یک دانشجو، اسلام را از دست رفته بدانند. کفن‌پوشان در دسترس بودند تا با انتشار یک نشریه دانشجویی گریبان خویش بدرند و از جمکران تا پاستور سینه‌زنان تظاهرات کنند اما با این وجود دانشگاه امن‌تر بود و هیچ راننده سرویسی به خود اجازه نمی‌داد از تنهایی یک دانشجو سوءاستفاده کند. ماموران حراست این مقدار گستاخ نبودند تا به دستشویی‌های دخترانه سرک بکشند و در وقت مقتضی به نیات پلید خود عمل کنند

منبع: سایت دسترنج

خدا می دونه چقدر حرف  واسه گفتن دارم که فرصت نوشتنشون توی این بلاگ نیست. علت اصلیشم اینه که کلی کارهای اخبار سایت ایران مالزی افتاده گردنم چون بردیای عزیز یه مقدار گرفتاری داره که دعا می کنم زودتر بتونه یه مقدار به من کمک کنه. بردیا یکسال ونیم زحمت اخبار گردنش بود و الان که 3-4 ماهه من بیشتر درگیرم می فهمم چه کار سنگینی رو انجام می داد مخصوصاً که اخبار پارسی تست و 123خبر رو هم اداره می کرد که من عملاً به این دوتا دیگه نمی رسم. من سعی کردم رویکرد اخبار رو از دانشجویی ببرم به سمت احبار زندگی و اجتماعی. یعنی به مقوله ایرانیان مالزی نگاهی فراتر از یک جمع دانشجویی داشته باشم و بیشتر به سمت جامعه ایرنیان مالزی اخبار رو هدایت کنم. تجربه خیلی خوب مساله فیلم 300 در اچ بی او بود که به عنوان مسئله صنفی ایرانیان مالزی مطرح شد با تکیه بر اینکه نقش محوری رو در اعتراضات البته دانشجو ها به عهده داشتن و سفیر هم واکنش مناسبی نشون داد که نمی دونم چقدر موثر باشه در عدم پخش فیلم.

اما وبلاگستان فارسی مالزی هم این چند وقته جنب و جوش خوبی داشته. من هر روز وبلاگ مهندس جوان، سینا دیلی ، شور زندگی و نفیسه رو  چند بار سر می زنم. نوشته های همشون رو دوست دارم اخیراً هم احمد رضا دیلی با انرژی خوبی شروع کرده که امیدوارم بهتر بسه کارش و کم نیاره. جالبه که از روی وبلاگ با علیرضا بصیری ( این نیز بگذرد) آشنا شدم که پسره خیلی توپیه و فکر می کنم دوستای خوبی بشیم فیلسوف هم متفاوته ولی حیف که کم کار. درمیون همه وبلاگ نویس ها سینا دیلی یه حس نوستالژیک به من می ده چون 3 سال یا بیشتر هستش که وبلاگشو می خونم و از همه نظر برتر به نظر میآد. سینا هم خوب می نویسه و هم خوب می نویسه :( . اخیراً بحث رفتن یا موندنش در مالزی بود که کامنت های جالبی گرفت. فکر می کنم حضور بچه های ایرانی در مالزی که تونستن موفق باشند و بعد از درس جذب بازار کار بشن خیلی غنیمت هستش. سینا یکی از این بچه هاست که وجودش ایرانی های مالزی رو ارزشمند تر می کنه و امیدوارم بمونه بچه هایی مثل سینا کم نیستند و دانشجوهای ایرانی در مالزی به نسبت بقیه کشور ها خیلی موفق ترند. در مقابل هم از ایرانی ها باری به هر جهت و بی برنامه، نق نقو و نا امید چه دانشجو و چه تاجر نما واقعاً منزجرم. خدا رو شکر قوانین مالزی یه جوری هستش که زیاد به این دسته افراد مجال موندن نمی ده.

مقوله امنیت در مالزی به طرز کاذبی داره سیاه نمایی می شه که واقعاً بی انصافی محض هستش. این ماجرا یه دست های پشت پرده ای هم داره که فعلاً چون حوصله درد سر ندارم خفه خون می گیرم. ولی واقعاً کسانی که دارن بوق و کرنا می کنند اولاً بدونند نگاهشون به مقوله امنیت ناقص هستش. دوما اصولاً  آمار ها نشون می ده که وضع امنیت در مالزی خیلی هم خوبه. سوما باز یهای سیاسی رو دست کم نگیرید. چهارماً اجباری در موندن در مالزی نیست. پنجماً یک آقایی که گزارشی مرتبط تهیه کرده بود دیدم خودش می گفت نظرات مطرح شده رو خودش هم قبول نداره صرفاً نقل قول کرده. راستی تا حالا پرسیدین از خودتون که چرا از توریستهای ایرانی زیاد دزدی می شه واقعاً نقش آژانس هایی که این مسافر ها رو می آورند این وسط چی هستش و آیا این اتفاقات طبیعی هستش؟

دو تا گزارش تحلیلی دارم برای ایران مالزی اماده می کنم که یکیش در باره اشتباهات سرمایه گزاری ایرانی ها در دبی هست و چه باید کرد که این اشتباهات تکرار نشه تو مالزی. گزارش امنیت رو هم خیلی وقته آماده دارم چون ماجرا جنجالی شده فعلاً رو نمی کنم.

در میان همه میلیونها ایرانی خارج از کشور نیمانی و تی شرتهایش یکی از زیبا ترین نمونه های کار آفرینی با استفاده از عناصر فرهنگی ایران را عرضه کرده اند. نیما بهنود پسر مسعود بهنود - نویسنده و روزنامه نگار-  می باشد نیما ساکن نیویورک است و در 2 سال گذشته با استفاده از خوشنویسی که هنری قدیمی اما ناشناخته در خارج از کشور است اقدام به تولید تی شرتای دست دوزی نموده که در مدتی کم در بازار پر رقابت مد توانسته جای پای محکمی برای خود باز کند. الگو های نیما ساده و بی آلایش هستند. استفاده از خطوط و نقوش قدیمی به صورت تک رنگ روی تی شرتهای مردانه و زنانه.

 او نه خوش نویس است و نه طرح کلی تی شرتهای او بدیع میباشند اما هنر او تلفیق خوشنویسی و تی شرت اقدامی بسیار نو آورانه است که با تمجید کارشناسان و منتقدان و خریداران مواجه شده است. برند نیمانی امروزه و در مدت بسیار کوتاهی برندی شناخته شده در تو لید تی شرت های دست دوز است. و محصولات نیما نی در کشورهای مختلف جهان در شوهای کوچک و بزرگ عرضه می شوند. از هنر پیشه های ایرانی تا کنون گلزار و میترا حجار برای نیمانی مدل شده اند. به نقل از امیر در ایران اخیراً یک فروشگاه بدون سر و صدا به عرضه این تی شرت ها اقدام کرده است( آدرسش رو نمی نویسم چون می ترسم پلمب بشه).

عکسها:

بالاخره امشب ایران مالزی جدید بالا رفت و خوب بچه ها خیلی خوشحال بودن. موقع بالا رفتن من همزمان داشتم با 5 نفر چت می کردم تا همه چیز به خوبی تمام شود. همیشه توی کار وقتی به نتیجه ای می رسیم خیلی خوشحال می شوم ولی همیشه موفقیت ها چیزی نیست که بتوان به سادگی منعکس کرد پس من قدر این یکی رو می دونم و خوشحالیم را ابراز می کنم  

حالا چند تا نکته:

- در ساخت و نگهداری هر سایتی هرچند کوچک اگر ابتدا نیاز سنجی و معماری درستی انجام شود حتی با صرف زمانی که ممکن است غیر طبیعی به نظر آید خیلی بهتر از آن است که یک پروژه همیشه در حال دستکاری باشد. البته خیلی وقتها امکان نیاز سنجی نیست چون از ابتدا مشخص نیست کدام بخش کار موفق و کدام بخش مهمتر می شود. در همین ایران مالزی اصلاً اخبار یک بخش خیلی فرعی بود که حدود یکسال پس از راه اندازی سایت شروع شد. بعد هرچه جلو تر رفتیم دیدیم بیشتر خواننده دارد خوب سایت ها هم میشه به خوانندگانشان بدهکارند پس باید مدام امکاناتشون رو زیاد کنند خلاصه این بخش خبر مخصوصاً با استقبال مالزی نشینان مواجه شد و حیف بود که قوی تر نشه. از طرفی بعضی اوقات کامنت های اخبار ایران مالزی محل خوبی هستش برای دوستانی که می خواهند  تبادل نظر کنند یا راهنمایی کنند و یا به صورت مدنی سر و صورت هم رو صفا بدهند. خوب امیدواریم تقویت ایران مالزی باعث جلب رضایت بیشتر خوانندگانش بشود. اما ای کاش از اول می دانستیم که اخبار چقدر برای خوانندگان مهم است شاید در یکسال گذشته بهتر عمل می کردیم.

- گاهی اوقات در اینترنت تغییر تکنولوژی نیاز به تغییر سیستم را لازم می کند. در این شاخه آنقدر سرعت رشد تکنولوژی زیاد است که تعقیب آن سخت اما گریز ناپذیر است. بعضی از امکانات که امروز در ایران مالزی ارائه شده 3 سال پیش اصلاً وجود نداشتند.

- در طول این حدود یکسال درج اخبار در ایران مالزی هر وقت خبر جنجالی منتشر شد که بعضاً هیچ ربطی هم به شرکت ما نداشت آماج لطف و اتهام خوانندگان قرار گرفتیم. بامزه ترین اتهام را در طول برگزاری مسابقه خانمهای مالزی نویس به ما زدند. دوستی کامنت گذاشته بود اینها این کار را - مسابقه - کردند تا بازدید کنندگانشان زیاد شود بعد هم توجیحات و تفسیر هایی در کامنت های چند وبلاگ دیدم که همین مضون را داشت انگار که منتقدین به کشف بزرگی نائل شده اند و ما را که مرتکب این عمل شنیع بودیم غافلگیر کرده اند. حالا از  شما می پرسم مگر در دنیا کسی هست که سایتی بسازد که  بخواهد بیننده نداشته باشد هر سایتی با توجه به نوع فعالیت و اهدافش خواهان جذب مخاطب هرچه بیشتر است. ابزار های ازدیاد آمار سایت را ما خیلی خوب می شناسیم و از هوشمندانه ترین آنها استفاده کرده و خواهیم کرد

- چیزی که ایران مالزی را جذاب کرده واقعاً همین اخبار و ارتباطیست که مخاطبین با اخبار برقرار می کنند. خیلی از دوستان رو می شناسم که صبح اول وقت حتماً به ایران مالزی یه سرکی می کشن که ببینند چه خبره. مخصوصاً برای مالزی نشین ها جای کا ر هنوز خیلی زیاده به قول گوگلی ها همیشه اطلاعات بیشتری برای جستجو کردن هست. و در مالزی هم همیشه خبر های بیشتری برای ارائه است. وجود هزاران ایرانی در مالزی مسوولیتهای مختلفی را برای اطلاع رسانی به اونها با توجه به نیاز هاشون به وجود می آورد. در یکسال گذشته تمرکز اخبار عمتاً روی  اخبار دانشجویی بود. الان با توجه به تغییر بافت جمعیتی ایرانیان مالزی از دانشجو به خانواده حتماً جهت گیری اخبار به سمتی خواهد رفت که نیازهای همه اقشار بهتر برآورده شود. 

استقبال از این سایت به مرحله ای رسیده که دیگر نمی توان رشد آن را متوقف کرد و نه می توان سیستم مشابهی راه انداخت ما اهمیت توجه مخاطبان را می دانیم و رضایتشان را از حالا به بعد هم به هر قیمتی جلب می کنیم.

در کار تیمی تشکیل تیم یک بحث است و بلوغ تیم بحث دیگری. تیم تا به بلوغ نرسد عملکردی کم تر از عملکرد فردی دارد. دقیقاً مثل یک گروه موسیقی که سازهای مختلف هماهنگ نباشند و هر کس ساز خود را بزند. عوامل موثر در بلوغ تیم به ظاهر ساده هستند اما پیاده سازی این عوامل چندان راحت نیست. طبیعتاً مشخص شدن فلسفه ایجاد تیم و اهداف استراتژیک، میان مدت و کوتاه مدت اولین نکته ایست که باید در تیم جا انداخت. همه اعضا باید بدانند هدف چیست از چه راهها و وسایلی برای رسیدن به هدف باید استفاده کرد، تیم الان در کدام مرحله است و مراحل بعد به چه ترتیبی هستند.

پس از این چیدمان تیم اهمیت پیدا می کند نوع چیدمان افراد تیم قبل از هرچیز باید با توجه به استعداد و نقاط قوت و ضعف هر یک از اعضا باشد.

در مجموعه ما دهها نفر مشغولند ما در سه کشور فعالیت داریم 7 دفتر در ایران فعالیت می کنند و یک دفتر در مالزی، ما تیم متمرکزی نداریم واحد هایی که در این مجموعه هستند که فعالیتشان کاملاً با هم متفاوت است، در مجموعه حداقل تمرکز فدرت تصمیم گیری و تمرکز  اختیار و تمرکز مالی وجود دارد. اما تیم از هم گسیخته نیست. این برای من خیلی عجیب است. مدت زیادی روی این موضوع فکر کردم که کدام واحد های این مجموعه عملکرد بالغ تری دارند یا کدام واحد ها عملکرد ضعیف تری دارند همین طور خیلی به این فکر می کنم که اصلی ترین نقاط قوت و ضعف تیم چی هستند. پارسال حتی واحد ها را رده بندی کردم و در پایان سال 85 به هیات مدیره گزارش کردم. اما چون به صحت رده بندی اطمینان نداشتم ( چون نوع فعالیتهای واحد های مختلف قابل مقایسه نبود) به خود واحد ها نتایج رده بندی را نگفتم . اما در ابتدای سال 86 دست به تغییرات جدی در واحد های ضعیفتر زدم و اتفاقاً الان تا حد زیادی صحت رده بندی مشخص شده است.

ولی بحثی که امروز ذهنم را مشغول کرده این است که بلوغ تیمی نسبتاً خوبی در تیم های مختلف می بینم و با توجه به بحث تمرکز حد اقلی موجود احتمال می دهم که نکته قوت مجموعه ما همین تقسیم اختیارات و تمرکز حداقلی است. این وضعیت مجموعه را خیلی انعطاف پذیر کرده است. اصول کلی، اهداف و شیوه ها و وظایف مشخص هستند. بیشتر تلاش در تفهیم این موارد به اعضای تیم ها انجام گرفته. ما انرژی کمتری روی نظارت گذاشته ایم و تمام تلاش را در تفهیم و رسیدن به درک درست از اهداف و شیوه ها به کار بسته ایم. ابزارهای ارتباطی خوبی داریم و روی ارتباطات مستمر مصر هستیم. همه این موارد کمک زیادی کرده اند به پیدایش اعتماد به نفس و قدرت تصمیم گیری در تک تک اعضا در همه موقعیت ها. البته این مواردی که گفتم فرضیه است ممکن است به نظر بعضی همکاران مجموعه یا واحد هایی بالغ نباشند ولی من فکر کنم ایرادات موجود می توانستند خیلی بیشتر و جدی تر باشند.

در تائید تئوری فوق یحث توزیع اختیارات و مسوولیت پیش می آید. در یک مجوعه موفق رده بندی اعضا نباید به گونه ای باشد که بین بالاترین سطح تا پائین ترین سطح بیش از چهار رده وجود داشته باشد. یعنی مجموعاً 6 رده کاری هرچه این رده بندی ارتفاع کمتری داشته باشد و سطح بیشتر عملکرد مجموعه بهتر می شود، مدیریت راحتتر، ارتباطات صحیح تر و تصمیم گیری و نظارت نیز درست تر صورت می گیرد. ما در مجموعه خود علیرقم وسعت زیاد در واحد های مختلف بین 2 تا 4 رده داریم. این بحث تعداد رده های سازمانی از صدر تا ذیل دیگر تئوری نیست پس اگر فرضیه بالغ بودن عملکرد کل تیم را درست در نظر بگیریم نوع رده بندی سازمانی میتواند یکی از عوامل مهم در رسیدن به این بلوغ دانست.

به هر حال این مواردی که در این پست نوشتم چند روزی بود فکرم رو مشغول کرده بود. اگر شما هم نظری روش بدهید ممنون میشوم.

پاورقی: این که گفتم فکر میکنم تیم نسبتاً بالغ است مطمئناً منظورم این نیست که همه پرفکت هستند . تیم بالغ تیمی هستش که مرتباً ایراداتش رو پیدا کنه و سعی کنه درستشون کنه. 

راستی یه ایراد خیلی بزرگ مجموعه ما که تا حد زیادی تقصیر من بود این بود که 2-3 بار سعی کردیم جلسات منظم گروه های مختلف رو برگزار کنیم اما مشغولیت روز مره و رسیدگی به امور فوری و ضروری مانع از انجام آن جلسات ضرروری غیر فوری شد. احتمالاً با اون جلسات منظم الان در وضعیت بهتری بودیم.  این بحث غیر فوری غیر ضروری، غیر فوری ضروری، فوری غیر ضروری، فوری ضروری جداً خوب چیزیه

در د سیاتیک از اون بلاهای ناجوری هستش که احتمالاً سراغ همه اونهایی که پشت میز میشینند میره. خلاصه 2 تا راه حل کلی داره تا ول کنه یکیش استراحت مطلق و دومی درمانهای مختلف از نرمش تا جراحی

جالبه که سیاتیک ممکنه ول نکنه یعنی ممکنه این درد و گرفتگی یکسال طول بکشه. اما در روش های درمانی تاکید زیادی روی طب سوزنی شده و بازار طب سوزنی هم در کوالالامپور ظاهراً خیلی داغه. اما من با اینکه از درد دارم به خودم می پیچم حالشو ندارم برم سراغ این ماجراها.

فعلاً با مسکن و نرمش و ماساژ تحمل می کنم بلکه خودش  از خر شیطون بیاد پائین.

کلاً این اسباب کشی در مالزی از این درد سر ها هم داره

این هم سایت بدرد بخور

www.backpain-guide.com

یکی از خوبی های زندگی خارج از ایران از دید بیزینسی این است که لازم نیست حتماً کتاب بخونید تا ببینید فروش و تجارت چه راههایی دارند و چطور انجام می شوند. اینجا وقتی برای سفارش یک پیتزا زنگ می زنید فروشنده پشت خط آنقدر قشنگ اطلاعات خودش رو در جهت فروش هرچه بیشتر به شما عرضه می کند که وقتی برای سفارش یک پیتزا تماس میگیرید احتمالاً سفارش به 2 یا 3 پیتزا به اضافه سالاد و اسپاگتی و لازانیا و ..... ختم می شود. شما خیلی بیشتر از پولی که برنامه داشتید خرج کرده اید اما احساس رضایت کامل هم دارید احساس برنده شدن هم دارید. پیتزا فروشی هم بیشتر سود کرده و فروشنده هم بیشتر کمسیون گرفته و خلاصه همه راضی تر هستند.

 اینجا اگر به فروشنده بگوئید نمیدانید پیتزای پپرونی چیست او بدون اینکه در صدایش لحن تمسخر آمیزی باشد، مهربانانه و ساده کلیه اطلاعات لازم را در اختیار شما می گذارد. و مطمئناً وقتی تلفن را به زمین گذاشت پیش خودش یا به همکارانش نمی گوید این احمق، عوضی ....... نمی دانست پپرونی چی هست.

خلاصه که یه چیزایی جون به جون ما هم که بکنند یاد نمی گیریم.